gidilecek bir yerimiz yoktu
belki de var olanın içinde unutulmuş
kör bir ikindi akşamı
hep çarşambaları ve parmaklar arasında
celladın sakladığı kılıçlar
var olmayanların adları
ve yalnız kapılar
ve duvarların büyük gürültüsü
acı bir trampata çalıyor 
seni tanıtır ve gözyaşlarını bağlar
sunağa hoş geldiniz .
benzersiz
ve ağaç kök salmaz yağmurun ağzında;

benim güzel lina’m kalbimin kızkardeşi
bu gece uyu,
yere yapışmış kuru iskeletlerden
şimdi bir çiçek açacak hayalinizde
renginizi alın ve eşiğin ötesine geçin.

ve artık kimse bağırmıyor.
ölülerin ve yaşayanların kabuğundaki zaman.

…

ve tüm tanıklar beynin hafızasından silinip taşındı.
ve avlulardan çıkmıyor, gölgeleme ile geçenler
bu vücudumda inleyen ot
şubat.

ve ne acayip duruyor
külde arananın dilsizliği.

bir siyahı var. terk edilmiş üzgün bütün kentler
üzgün şarkılar gibi
anneler, hep anneler.. hep ağlarken..

Elbruz’un doruğunda
Uçup giden o yaz, ışığı kırdı mı
Ve uzun ince bir kırlangıcın taşı oyuşu
Daha çok bilinsin diye  adını yazdı
Lidia, Lidia görüyor musun. Konuşmayalım
Hiç yas tutar mıydı tanrının gözleri
Nasıl da oyuluyor içim
Hep geçitsiz ve gövdesiz
Gizlemeyeyim diye, dilimi döküp minör şarkılara

Ölüm orada durur.

.
ey sisin iniltisi
dökülüş anı
kederini büyüten mezar doruklarında
sır dolu bir dilin ninnisini istiyorum
buluntusunu istiyorum.
bir kuzgun evini sırtında taşıyor.

…

yapraklar çığlık, dallarım
bahçemden kayboldu. bahçemde
hepsini cevapsız bıraktım.

yer kabuğunun patlamasında
kış gelmesin
çiçeği kırmanın titreşimi.

mühürlenmek için hala çok erken
kader değildi
kanayan çatılar
etçil bıçağın altında.

başka ses
gel buraya bir tohumun hakikati rengini almış
taş üstüne taş
bakışlarım başka bir taşa takılmadan önce.

Bütün kurtarma ekiplerine sonsuz teşekkürler. Böyle bir felaket dünyanın hiç bir yerinde yaşanmasın.

Depremde bir insanlık fotoğrafı. Yürekleri ısıtan güzel insanlık.❤️❤️