yaraların çağrısı vardı.
ses
keder ve acı
görenin gözbebeği.

….

kostümsüz
karşılık veriyoruz
biz hali.

bir de
ölüm hali vardı ki ah
yatağın soğuğu

bizi uyut.

biliyorum beyaz
bir sabahın kabuğundan sızan
nefesin buz tutmuş hali..

düşmek
arızalı bir kitapta saklı.

dar zaman karanlığın sözü
açlık
ve yoksunluk
güz kendi rengimizi yiyor.

yeraltındayım
ve kiraz bunun için kanar.

kimi istesek
yaşam bir felsefe taşı
göz çukuruna birikmiş
durur orada.

büyütür ve öldürür.

balkonlardan sarkan memeler
pembelenmiş zemin
ve en kötü saatlerde
hafıza.

zavallı goriot baba
huzurdan yoksun
alnı çizen bir karakalemdir içimde

ne kadar kalabalık
ne kadar yalnızlık .
…….

Fotoğraf. pinteres.

dışarıda nefis bir yağmur yağıyor
hoşçakal der gibi şarap içmeli.

***

görmezdim
bir hıçkırıkla boğulup gidenler
hafızamın içinde haşhaşi.

sonra baktım.
yırtık parşömen
gece yüzlü adam
o güz yaprağında asılı duran
solgun sap,

tanrının zar atışı.

***

karanlığın buluntusunu isteyin
orada rüya yok,

bir ritüele  akan
kumlu mezar
kireçtaşları ve hançerler

” başka bir şey değil…

ve şimdi duydun.

ne zaman çığlık atsam
bütün şenlikler söner.

…..

tanıştım
parmakta zehr
bir yabancının konuşması gibi
ilk fasıla ile başlıyoruz.

cevapsız çukurlar
arkaya bakmadan yürüdüğümde
kutsal su adına
onlar söylüyor,

göğsünde sır olan gezgin
isli bir buluta sarılır
küllerinden doğmak.

kalbim ne kadar uzak
iki sessizlik arası
peki yıldızların dili var mı?

/

örttüm bronz renkli ölümü
iki düğüm attım
ve unutmamak için
ıhlamur yapraklarını ocağa koydum
terlemiş yüzünün çizgileri,

ben kuzeyliydim. kar gibi
vakitsiz gül
ay ışığında yanağından çaldığım gamze,

fısılda dedim, kalbim
karanlığın dokunduğu yeri öp.