gelip durduğumuz  dar zaman hikayeleri
parçanın
parçalanmışlığa meylidir
saatin kökünde bir suskunluk uyur.

ötücü kuş
o kazanır
geceleyin acı hıçkırık
küllerin çiçekleri
ve kapımızın önünde,

senin gözlerini arayan
yanılsamalar…

buradan bakıyorum
ruhumun sarmaşığı
tozlardan bahsediyor
rüzgara sesleniyor,

hafızanın hançerleri
rakkase eden
ıhlamur yaprakları gibi

(.. sana adından bahsediyorum. uyumakta olan bir sözcüğün uyanışından bahsediyorum.. )

/
karanlık bir anın görüntüsüydü
dedim ki
işte rüyanın parçası ve gezginin elleri
kemiklerin tozuna bulaşmış.

bir kutsamanın iğneleri
dağınık renk durumları
zamanı geldiğinde kelimeleri topla ve uyan

tozunu oraya götür.

/
uzağımın fısıltısı
sana acıyı kim öğretti
kabuklar ve yaradan ibaret,

o yaprakların ardındaki rüzgar
sanki hiç konuşmamış gibi.
sanki mermerler çığlık atıyor.
……

hissettim
göğsündeki karda bir yazı var
yaralarımız orada.

şimdi o çemberin içi kırmızıyla örtüşen
ve onu keşfetmeye çalışan
soyut parmakların sarhoş iniltisi

ateş ve kül

bu sapkınlığın hafızasından doğmak,

ağır bir uykudan uyanmak gibi
söyle bana hangi kabuğun içindesin.

fotoğraf. pinteres.