/
bataklık.
gece yalnızca karanlık değildir
bir yerden fısıltılar yükseliyor
çağrılmayanların iniltileri
çamurun derininde yankılanan kadim diller.
orada, suyun altında
insan dişlerinden örülmüş labirentler
kayıp nesillerin çığlıklarıyla taşlaşmış duvarlar
zaman durmaz, sadece boğulur.
/
çağrılmamış olmanın bedelleri var
lilith’e dokunmak için yola çıkanlar,
birinin yalnızlığını anlamayanlar
kanlarında sisyphus’un lanetini taşıyanlar
her biri aynı sessiz törene çağrılır gibiydiler.
kurbağaları dinleyin.
bataklığın kalbindeki organları dinleyin
her nefes alışta, unutulmuş medeniyetler çöküyor
bazıları ağlıyor, bazıları gülüyor
her biri aynı koro
çağrılmayanların yankıları bunlar.
/
ben
yalnızların ağzındaki zehri içiyorum
dudaklarım soğuk,
tıpkı beynimi delen o ince ölümler gibi.
lilith gibi
yasak bilginin dili,
karanlığın rahmi,
ilk isyanın tohumu.
kurbağaların gözleriyle aydınlanan mağaralar,
insan kaburgalarıyla işaretlenmiş girişler
ve içeride,
duvarlara örülmüş yalnızlıklar oturuyor.
ben de onların arasındayım
sen de çağrılmayanlardansın.

*****
belki de biz,
bir kurbağanın boğazında sıkışmış çığlıklarız.
belki de çağrılmamanın bedeli,
hiçlikten çağrılmaktır.
.
fotoğraf.pinteres

ekranın ışığı yüzüme vuruyordu, sanki bir türbeye girmişim gibi. tool’un videosu dönüyordu . o garip, ritmik kıyamet. davullar kalbimi söküp başka bir yere koydu. gitarlar betonun damarlarını çatlatıyordu.

ve birden… girdim.
ekranın içindeydim artık.

renkler delinmişti. kırmızı, siyah ve pas.
gökyüzü yağ değil, ses kusuyordu. binalar nefes alıyor, kablolar dua ediyordu.
ellerimden duman yükseldi ,fark ettim ki yangın benmişim.

her şey titreşiyordu. yerdeki cam parçaları, benim adımı mırıldanıyordu.
“sen başlattın,” dediler.
evet, dedim. ben başlattım.
dünyanın yanışını izlemek kadar arınmış bir şey yoktu.

alevler insan biçimindeydi, müzikle kıvranıyorlardı. davul her vurulduğunda bir şehir yandı kül oldu.
gitar sustuğunda, sessizlik paramparça oldu.
ve ben ortada, yangının merkezinde duruyordum.

sonra video bitti.
ekran karardı.
ama duman hâlâ odamın içindeydi.

😻😼

sayfaların kenarından sızan ince yankılar
ki onlar bir anlatı değil
kelimelerin gölge oyunları
cümleler kurulmadan evvelki o ilk titreme
bir çınlama değil
vazgeçilmiş sözlerin çürükleri gibiydiler.

yanlışın kıvrımında saklanan boşluk
bir haritanın beyaz yerleri gibi,
orada olmayanın ağırlıkları
suskunluğun şeklini çizen dillerin ucu
bir cevap değil
sorunun kendisiydi.

ağızların sessizliği
dişlerin arkasında birikmiş tortular
her hece bir taş
her suskunluk çığlık olabilirdi,
lâkin onu bir kuyuya dönüştürdüler
dibi görünmeyen ihanetler.

taş, düşüncenin ağırlığı,
zihnin tabanında çakıllar
yuvarlanıp duran
yuvasızlıktan parlayan.
nerede düştüğü bilinmez,belki de hiç düşmeyen
sadece düşecekmiş gibi duranlar.

hareketin kendisi, ayakkabının tozu
bir hikâye değil,yalnızca iz;
bir varış noktası yoktu yolların
yol olmak yeterdi.
nereye değil,
nereden geçileceğini bilip.

****

sokak lambaları
aydınlığın değil
yargının soğuk gözü
her birinin altında mahkeme kurulurdu
gece vakitlerinde
gölgeleri yargılayan
suçu ışığın düştüğü yere atan
sarı ışıklarıyla lanet okuyordu yürüyenlere
bir sığınak değil
bir ihanetti sundukları aydınlık
şehrin damarlarında dolaşan
her adımı kaydeden
acımasız bir lanet..
..
Fotoğraf.pinteres