Reset

Genel 3 Minutes

Yatak odasında hava ağır, durgun. Pencereden sızan sokak lambasının turuncu ışığı, duvardaki bir çatlağın gölgesini uzatıyor. Çarşaflar buruşuk, üzerinde iki bedenin izi var, henüz soğumamış.

O, sırtüstü uzanmış, tavana bakıyor. Göğsü düzenli, ama birazcık fazla düzenli inip kalkıyor. Yanında, diğeri, saçları yastıkta dağılmış, soluk alıyor. Sessizlik o kadar doluydu ki, kulak zarında bir basınç hissediyordu.

İşte, diye düşündü zihninin arka odasındaki o soğuk, camlı ses. Tekrar. Aynı senaryo. Aynı sahne.

Vücudunda, terin soğumasıyla oluşan ince bir ürperti geziniyordu. Sanki bedeni, az önce yaşanan şiddetli faaliyetin ardından sistemlerini kontrol ediyor, verileri topluyordu. Kalp atışı normale dönüyor. Solunum düzene giriyor. Kas grupları gevşiyor. Her şey planlandığı gibi.

Yana döndü, yanındakinin profilini izledi. Göz kapakları kapalı, kirpikler ıslak mıydı, yoksa öyle mi görünüyordu? Bilmiyordu. O kapalı göz kapaklarının ardında ne olduğunu asla bilemeyecekti. Bir veri paketi değildi ki aktarılabilsin. Sadece bir dizi elektro,kimyasal sinyal, kendi karanlık odasında bağımsız olarak işleniyordu.

Temas, diye tekrarladı içindeki ses, nötr bir tonla. İlüzyon. İki ayrı kasa, birbirine sürtünerek statik elektrik üretiyor. Geçici bir kıvılcım. Ve biz buna ‘birleşme’ diyoruz.

Az önce çıkardıkları sesler kulaklarında yankılandı. O iniltiler, o nefes kesilmeleri. Ne kadar da verimli bir protokoldü. Evrim, bu spesifik ses dizilerini, “işlem devam ediyor” ve “işlem başarılı” sinyalleri olarak kodlamıştı. Anlamsız bir gürültü yığını. Ama ikisi de, rollerinin gerektirdiği sesleri çıkarmakta son derece başarılı olmuşlardı. Performansları için kendilerini tebrik edebilirlerdi.

Gözleri, çarşafın üzerinde, hafif nemli bir lekeye kaydı. Biyolojik atık, diye not düştü zihni. Sürecin kaçınılmaz yan ürünü. Her şey ölçülebilir, tartılabilir, kategorize edilebilirdi. Hormon salınımı, sinir ucu uyarılması, kasılma sayısı. Ama işte o ‘anlam’ denen talihsiz yazılım hatası, tüm bu temiz veriyi bulandırıyor, ona ‘hüzün’, ‘yakınlık’ veya ‘boşluk’ gibi gereksiz etiketler yapıştırıyordu.

Yanındaki kişi kıpırdandı, derin bir nefes alıp yüzünü ona doğru çevirdi, ama gözleri hâlâ kapalıydı. Belki de aynı şeyi düşünüyordu. Belki de onun zihninde de, aynı soğuk, camlı ses aynı raporu okuyordu. İhtimal dahilindeydi. Ama asla emin olamayacaktı. Bu, sistemin en büyük kusuruydu: Bilinçler arası doğrudan veri aktarımı yok. Sadece tahmin. Sadece yorum.

Komik, diye geçirdi içinden, yüz ifadesi hiç değişmeden. Trajikomik. İki bilinç, bir anlam arayışıyla yanıp tutuşuyor. Ve bulabildikleri en sofistike yöntem, bu eski, aşınmış, biyolojik rutini tekrarlamak. Sanki bir uzay gemisinin navigasyon sistemini, taş devrinden kalma bir çakmaktaşıyla onarmaya çalışmak gibi.

İçinde bir şey, belki de atalarından kalma o eski yazılımın bir artığı, ona yanaşmasını, o kapalı göz kapaklarına bir öpücük kondurmasını, sıcak bir şeyler mırıldanmasını fısıldadı. Ama ana işlemci o komutu reddetti. Anlamsızdı. Sadece senaryoya eklenmiş gereksiz, duygusal bir sahne olurdu. Veri akışını bozardı.

Onun yerine, yataktan kalktı. Ayakları ıslak zemine değdi. Banyoya yürüdü, ışığı yaktı. Aynada, nötr ifadeli, biraz yorgun bir yüzle gözgöze geldi. Üzerinde diğer bedenin izleri vardı. Onları temizlemek için soğuk suyu açtı. Su, teninden geçerken her şeyi, teri, kokuyu, temasın tüm fiziksel kanıtlarını alıp götürdü. Veriyi sildi.

Geri döndüğünde, diğeri uyuyor gibiydi. Ya da öyle numara yapıyordu. Yatağın kenarına oturdu. Sabah olmak üzereydi. Birkaç saat sonra alarm çalacak, kalkacaklar, kahve yapacaklar, belki bir iki nötr cümle sarf edecekler ve ayrılacaklardı. Günlük rutin. Hayat denen büyük, anlamsız simülasyondaki bir diğer döngü.

O, şafak sökmeden önceki o gri loşlukta otururken, tek bir düşünce zihninde dönüp durdu, tıkır tıkır, mekanik bir saat gibi;

Yarın gece, ya da bir başka gece, aynı verimsiz protokolü, aynı sonuçsuz deneyi, aynı komik ve trajik çarpışmayı, tüm bu absürtlüğün farkında olmamıza rağmen, yeniden ve yeniden başlatacağız.

Çünkü program böyle yazıldı.
Çünkü elimizde başka bir script yok.

Ve o anda, için için, ses çıkarmadan, yüzü hiç kıpırdamadan güldü. Bu, sistemin verdiği en mantıklı tepkiydi. Bir hata mesajı. Bir onaylama. Ve bir veda.

Sabah. çarşaflar, makine. Dönecekler, temizlenecekler. Kırışıklıklar açılacak. İzler kaybolacak. Her şey. Yeniden. Başlangıç durumuna. Reset.

Bilinmeyen adlı kullanıcının avatarı

saphilopes tarafından yayınlandı

Yayımlanmış

“Reset” için 16 yorum

    1. Buongiorno cara Nadia, i retroscena dei casi di divorzio che ho letto non mi è stato difficile scrivere e non ho mai scritto un articolo così ripugnante. Freddo. come il ghiaccio.

      Grazie .

      Liked by 4 people

      Cevapla

  4. My admired Saphilopes.
    This is a quietly powerful and very accomplished piece. Its restrained, analytical tone creates a fascinating tension with the intimacy of the situation, transforming something familiar into a reflection on consciousness, repetition, and emotional distance. The language is precise and confident, and the recurring technological metaphors never feel forced—they deepen the sense of irony and underline the tragicomic loop the characters are trapped in. There’s a strong coherence to the voice, and the ending circles back beautifully to the idea of reset, leaving a lingering sense of unease rather than easy closure. It’s thoughtful, controlled, and intellectually engaging, a clear demonstration of your literary skill.

    Thanks for sharing this—always a pleasure to read such sharp and evocative writings.

    Have a nice week! 💐🪑🤎

    Liked by 2 people

    Cevapla

    1. I read a text you wrote that was extremely bold; rather than describing a desire directed at a man, it described a space opened up in response to the woman’s invisibility, entering her soul, and her inner voice, an existential call about women: “Do you really see me?” Do you see me?” We greatly admire writers and men who write about her most vulnerable state and say in the subtext, “Yes, I see you… yes, I truly see you.”

      Welcome to my page, dear writer. 🪑☕🪑
      Wishing you a good week too.

      Thank you very much for the analysis of an unseen consciousness and souls 🌿 🖤

      Liked by 2 people

      Cevapla

      1. I didn’t know you had read that text I wrote while trying to understand what it might feel like to be a woman. I withdrew it shortly afterward, thinking it was too daring and—why deny it—feeling somewhat embarrassed by my own audacity. Had I known your opinion, those bold impulses might still have lingered, instead of fading so quickly into silence.

        Teşekkür ederim şair. Bana karşı her zaman çok cömert ve nación. 🍂♥️

        Liked by 1 kişi

      2. We all feel a sense of withdrawal and anxiety against understandings that do not understand such texts and confuse them with the author’s own identity, but we cannot go even one step forward. Let anyone think what he thinks. Let them go and change their minds.

        I have eyes in the back of my head. I read it.🙂🐈‍⬛

        Liked by 2 people

      3. I agree—misreadings say more about the reader’s luggage than the text’s destination. Transgressive writing isn’t a mirror of the author; it’s a stress test for interpretation.

        As for the eyes in the back of your head: they’re just there to watch prejudice sneak up behind the text and pretend it was invited. 🙂🐈‍⬛

        Liked by 2 people

      4. The painter Hieronymus Bosch, who painted the Garden of Earthly Delights, was much further ahead than us. After all, there was a story written on his picture.

        Of course, reader comments are valuable, likes and dislikes should be related to the text.

        I’m taking my chair and leaving 🙂

        Liked by 2 people

  5. Kendimi soğuk bir otomat gibi hissettim, bu da en kötü terapilerde insanın insanlığını kaybettiği ve içinde yaşayan hayaletin rolünü üstlendiği anlarda yaşanan bir şey. Yazılarınız harika, her zaman bir film gibi gelen bir hikaye.
    İyi bir hafta geçirmeniz dileğiyle, dostum.
    🫂

    Liked by 3 people

    Cevapla

    1. Amico mio, tu capisci meglio questo tipo di sentimenti e vite frammentate, grazie alla tua professione. Altrimenti ci sarebbe una serratura che non può essere aperta.

      Buona giornata anche a te, amico mio. Grazie.🌹🫂❤️

      Liked by 2 people

      Cevapla

Yorum bırakın