Sonata

/

Hatırla
Geceleri buz tutar kristal yalnızlık
Orada duruyorum
Ve biliyorum bildiğini, dar zaman ve ne kadar değilmiş gibi..

/

Oysa bu
Oysa bunlar
Boyunlarını öpmek için uzatanlar
Varlar, vargitler, maviden kırmızıya
Ve eğreltiotları 
Uykularında atları sürüyorlar
Kalkan gözbebekleri
Gittikçe karanlığa dönüşüyor boynumdaki gerdanlık,

Yine de eğilmiyor şarkı dinliyorum
Kuzgun’a söylüyorum, o da yağmura tutuluyor eğilmeden..

,,,
Burada
Yeşili boşalmış ağaç kökleri
Beyaz mermerlere sızan çatlaklık gibi
Bir ülke daha geçiyor üstümüzden
Bach karakalemini çizerken kaşlarımıza

Karanlık veriyoruz
Karanlık alıyoruz

Belki son, notalar, aryalar ve hışırtı ağacı
Ağız kenarlarında kağıtları yırtıyoruz
Yazıyoruz
İlla ki ölü
Çırılçıplak ve dipteki taşlar gibi
Büyüyoruz
Köküne aşık dilsizlik…

Sonata” için 17 yorum

Yorum bırakın