Fısıltı


inilti gibiydi, duydum nehirlerin intiharını
kendi kederiyle yağmur kaybolduğunda
beni daha yukarı bırak
orada
kesik su damlası
kuru sazlıklar
ve
baudelaire’in kötülük çiçekleri…

sen şimdi ipliği eğirme  lina’m
kirmanı kırık
dallar ipince
kapkara rüzgar
ve yoncalar ezildiğinde
soğuk mermer kuşları çeker
iskeletler limon ağaçlarını..

Fısıltı” için 5 yorum

Yorum bırakın